otosövgü

kimsin ulan sen?
pek tanımıyorum kendimi.
günümüz indiesi kendini tanımayan insanlarla pek diyaloga girmez; ikiyüzlü gülüşlerinden bir demet sunar ve suratını havalı arkadaşlarına döndürür.

allah'ın nerdü oldum, iyi mi!?
sikerler.

yeni yıla berbat girdim. hiç dilek dilemedim. kimseyle konuşmadım. kimseyle iyi bir dilek paylaşmadım. genelde eğlenme amaçlı yaşadığım bir gün olmamasına rağmen normal günlerden çok daha kötüydü.

kendi kendi kendi kendinden tiksin kleptoman,
yine yeni yeniden yeni yılda yalnız ben,

kimse kendimden tiksinmemin iyi birşey olduğunu düşünmüyor.
iyi değildir elbet.
ben de kendimi pislik gibi hissetmenin verdiği huzuru afişe etmiyorum ulu orta(ne yalann!!!) ama öbür türlü salaklığımın farkında olamıyorum. zaten genelde mal, salak ve dengesizimdir ama bunu fark etmeyince daha da boka sarıyor bütün hayatım. güven huzur ortamı bütün bu gerginliğimde saklı. migrenim yok ama olacak bu gidişle.
yoga falan kâr etmez bu mahalle baskısına.

şiddetli bir şiddet hissi uyanıyor iç organlarımda hepsinin bir anda dışarı fırlamasını ve acıdan kıvranmayı istiyorum sonra imkansız isteklerde bulunmaktan vazgeçip bir yerlerimi sürteyim, düşeyim acıtayım istiyorum.. evet bu daha mümkünlü.
bugün bir kara delik bulup orada yok olmayı da istedim.

ölsem, ortadan yok olsam pek arkamdan konuşacak insan olmazdı herhalde.
kimsem yok çünkü.
valla.
"nasıl bilirdik rahmetliyi?" sorusuna cevap verecek 10 kişi belki vardır.
yazık lan bana.

not: bu satırları tekrar okuduğumda ne kadar emo olduğumu gördüm.
kendime bile götümle gülüyorum..
ne sikik insanım!